Maluję światło, przestrzeń i ślady miejsc — pozostawiam niedopowiedzenia.
Maluję, rysuję to, za czym tęsknię: lasy Karkonoszy, światło między drzewami, ciało, gest i niedopowiedzenia.
Pracuję olejem, pastelami, tuszem, wodą i ołówkiem. Lubię przyglądać się roślinom, zwłaszcza tym, które zwykle nazywamy chwastami.
Bliskie jest mi japońskie malarstwo tuszem, suibokuga. Wykorzystuję je do przedstawiania własnych tematów, prostoty i uważności. Trochę jak przy herbacie — ważna jest nie tylko chwila, ale też sposób, w jaki się w niej zatrzymujemy.
Pracuję także z gliną. Ceramikę wypalam w piecu na drewno. Lubię zapach drewna, fakturę gliny i ślady ognia. To mój sposób na powrót do starego świata, pracy rękoma, do rzeczy, które można dotknąć i wziąć do ręki.
